σήμερα έγινα για λίγο μπουκόφκσυ.
παραπατώντας στους δρόμους σας,
ξερνούσα τα όνειρά μου.
και κάπου εκεί
μεταξύ μοναξιάς και μοναξιάς
μου χαμογέλασες...

και μία διευκρίνηση για σένα που δεν πολυκαταλαβαίνεις τι γίνεται γύρω σου και στεναχωριέσαι που δεν είσαι “ευτυχισμένος”

ο homo-normalis δεν υπήρξε, δεν υπάρχει, δεν θα υπάρχει
so, βγάλε την πρίζα...